دست آن شيخ ببوسيـــــد كه تكفيرم كرد          محتسب را بنوازيــــــــد كــــــــــــه زنجيرم كرد

معتكف گشتــم از اين پس، به در پير مغان         كه به يك جرعه مى از هر دو جهان سيرم كرد

آب كوثر نخــــــــــــــورم، منّت رضوان نبرم           پرتــــــــــــو روى تو اى دوست، جهانگيرم كرد

دل درويش به دست آر كــه از سرّ اَلَست           پـــــــــــــــــــــرده بـرداشته، آگاه ز تقديرم كرد

پير ميخانه بنــــازم كه به سر پنجه خويش          فــــــــــانيـــم كرده، عدم كـرده و تسخيرم كرد

خادم درگه پيرم كـــــــــــه ز دلجويى خود          غـــــافل از خـــــــويش نمــــود و زبر و زيرم كرد

حضرت امام خمینی (ره)

نیمشب  از  عشق  دانی  تا چه  می گوید   خروس         خیز شب را زنده دار وروز روشن نستکوس [1]

پرها   بر   هم    زند   یعنی    دریغا     خواجه ام           روزگار  نازنین  را   می دهد   بر   آنموس[2]

درخروش است آن خروس وتو همی درخواب خوش           نام  او را طیر  خوانی نام خود را  اثروبوس [3]

آن  خروسی  که  تو  را  دعوت   کند   سوی   خدا           اوبه صورت  مرغ باشد  درحقیقت   انگلوس[4]

من   غلام   آن   خروسم   که    چنین   پندی   دهد          خاک   پای   او  به   آید  از  سر واسلیوس [5]

گرد    کفش   پای    مصطفی    را    سرمه    ساز         تا  نباشی   روز   حشر  از  جملۀ   کالویروس[6]

رو شریعت راگزین وامر حق را پاس دار                            گرعرب باشی وگر ترک وگر سراکیوس[7]

جناب استاد علامه طباطبائی مولف تفسیر عظیم الشأن المیزان (رفع الله المتعال درجاته) در لیله 13/1/1346 ه ش، که در منزل مبارک آنجناب از محضر عرشی او استفاده می کردیم، به مناسبتی درباره « هرم خنضر » هند فرمود: تاریخ بنای آن این است که « نسر طائر » ستاره قطبی بود.

و نیز در همان شب فرمود که در زمان اقامت ما در نجف اشرف، آقا سید ابوالقاسم خوانساری رضوان الله علیه ریاضی دان مسلّم در نجف اشرف بود که خیلی در جبر و هندسه ید طولایی داشت، و من ریاضیات را پیش ایشان خوانده ام.

و نیز در همان شب فرمود: یکی از اهرام مصر را سی و شش سال ، صد هزار عمله برای آن کار می کرد.

هزار و یک کلمه/کلمه 869/ جلد 7/ص 225

روزی استاد به سر قبر عالمی از اهل معرفت بنام امامزاده زیدی مدفون در قبرستان نو ( شیخ عبدالکریم حائری) می رود و با فاتحه و دیگر اذکار روح او را شاد می کند.

بعداز ظهر استاد در عالم رویا می بیند که صاحب قبر عذرخواهی می کند که شما وقتی سر قبر آمدید به استقبال روحی از علما رفته بودم که تازه فوت کرده بود.

(نکته داخل پرانتز: مقاله ای از حضرت استاد صمدی آملی با عنوان « آیت الله صامت » در مجله پنجره شماره ۱۲۰ به چاپ رسیده است .)

فتنه سال گذشته ، فتنه عجيبي بود . يد الله فوق ايديهم و هو القاهر فوق عباده : خداوند متعال قاهر است و نقش آيت الله خامنه اي ، بدون تعصب ، ] در خنثي كردن اين فتنه [ انصافاً نقش بسيار خوبي بود .
به گزارش جهان به نقل از کیهان:آيت الله حاج شيخ «يحيي انصاري شيرازي» چهره برجسته عرفان و مبارزه در اولين گفت و گوي خود كه حجت الاسلام و المسلمين محمد حسن رحيميان مدير مسئول ماهنامه «پاسدار اسلام» با وي انجام داده است ، ضمن اعلام مطلب فوق ، با اشاره به اينكه با حضرت آيت الله خامنه اي از زماني كه به درس امام خميني مي رفتند همراه بوده و بعدها با هم به زندان هم افتاده اند ، مي افزايد : چند شب قبل كه خدمت ايشان ] رهبر معظم انقلاب در سفر اخير به قم [ رسيدم، عرض كردم : شما مؤيد به تأييدات الهي هستيد و واقعاً اين طور است و حرفهايي مثل دين منهاي سياست و دين منهاي روحانيت كه برخي روشنفكرها مي زدند ، اينها را آيت الله خامنه اي بخوبي جواب فرمودند . صحبتهاي ايشان در حرم مطهر ، خيلي صحبت جامع و محققانه اي بود .
وي تأكيد كرد : ما در اين انقلاب از جانب دو گروه ، خيلي اذيت شديم كه يكي از آنها از طرف طرفداران «شهيد جاويد» ] باند مهدي هاشمي [ و ديگري ، «طرفداران» دكتر شريعتي بودند كه هر چه توانستند ، اذيتمان كردند .
آيت الله انصاري شيرازي در پاسخ به سؤالي درباره توان علمي رهبر معظم انقلاب اظهار داشت : بنده خدمت آيت الله خامنه اي ، نه درس خوانده ام و نه هم مباحثه اي بوديم ؛ فقط همشاگردي و رفيق بوديم . اما پسر آقاي مرواريد ، خيلي قبل از انقلاب - حدود 40 سال پيش - نقل مي كرد و مي گفت كه « رسائل » را پيش آقاي خامنه اي مي خواندم و ايشان رسائل را خيلي عالي ميگويند . البته ايشان در مشهد ، از رسائل بالاتر را هم درس ميگفت. ايشان خيلي در كارها بصير است . ] الان هم شنيده ام كه [ از ايشان خواسته اند رساله چاپ كند .
بقیه در ادامه مطلب ....

حقّا که علی امام مطلق باشد           حقّیت او چو حق محقّق باشد

هر کس که کند حق علی را انکار         از حق مگذر که منکر حق باشد

ایضاً له:

غالی گوید که علی خدا می باشد         سنّی گوید که از او جدا می باشد

نوری که ورای هر دو راهی دارد              گوید نه خدا و نه جدا می باشد

یکی از شاگردان عارف بزرگ مرحوم آسید علی قاضی (1366-1285 ه ق) نقل کرد:

من شب در خانه به متکّا تکیه داده بودم و قرآن می خواندم، فردا که به درس حضرت استادم آیة الله قاضی(قدّس سرّه) حاضر شدم بدون سوال از من فرمودند: این چه نوع قرآن خواندن است؟

مدتی از این ماجرا گذشت،شبی دیگر که می خواستم در خانه پایم را دراز کنم،کتابها را بالای طاقچه گذاشتم تا رعایت ادب بشود، صبح که به درس آمدم حضرت استاد فرمودند:

حالا کتابها را بالا گذاشتی بی ادبی نیست؟!!

نظر شما درباره ابن عربی چیست؟ آیا این درست است که امام خمینی و شهید صدر از او به نیکی یاد کردند. علامه طباطبائی نظرش در باره ابن عربی چیست؟ آیا ایشان نیز در باره ابن عربی نظر مثبت دارند؟

دیدگاه آیت الله سید علی قاضی (استاد علامه طباطبائی) و برخی دیگر از علما در مورد ابن عربی:

1. آیت الله حسن زاده آملی:  تنی چند از اساتید بزرگوار ما که در نجف اشرف از شاگردان نامدار سید علی قاضی طباطبایی بودند...از وی حکایت می کردند که آن جناب می فرماید: بعد از مقام عصمت و امامت در میان رعیت احدی در معارف عرفانی و حقایق نفسانی در حد محیی الدین عربی نیست  و کسی به او نمی رسد[1] و نیز می فرمود که: ملاصدرا هرچه دارد از محی الدین دارد و در کنار سفره او نشسته است[2].

2. آیت الله سید محمدحسین تهرانی به نقل از سید هاشم حداد: مرحوم آقا ( آقای قاضی) به محی الدین عربی و کتاب فتوحات مکیه وی بسیار توجه داشته و می فرموده اند: محی الدین از کاملین است[3].

3. « آقای سید علی قاضی طباطبایی٬ از میان عرفا و واصلان کوی حقیقت٬ محیی الدین بن عربی را بسیار می ستودند و او را در معرفت نفس و شهود باطنی فردی بی نظیر می دانستند»[4].

در اینجا نظر برخی از علما که در این مقام هم مشرب آیت الله سید علی قاضی بوده اند را ذکر می کنیم:

1.علامه طباطبایی:

« در اسلام هیچ کس نتوانسته است یک سطر مانند محیی الدین بیاورد»[5].

2.  آیت الله حسن زاده آملی:

«فصوص و فتوحات را باید از کرامات خاص به او دانست ذلک فضل الله یوتیه من یشاء»[6].

3. آیت الله جوادی آملی :

«محیی الدین در بین معاریف اهل عرفان بی همتا و در عمودین زمان خویش( گذشته تا کنون) بی نظیر می باشد... بسیاری از مبانی حکمت متعالیه وامدار عرفانی است که ابن عربی پایه گذار نامدار آن می باشد»[7].

4. همچنین، احترام و بزرگداشتی که صدر المتالهین نسبت به ابن عربی داشته نیاز به بیان ندارد و می دانیم  که وی در حکمت متعالیه در بسیاری از مطالب وامدار ابن عربی بوده است:

« خضوع زائدالوصف وی (صدر المتالهین) نسبت به محی الدین، به طوری که در برابر هیچ حکیم و عارفی چنین تخضّعی ندارد، گواه بر مطلب است؛ چنان که بسیاری از مبانی حکمت متعالیه وامدار عرفانی است که ابن عربی پایه‌گذار نامدار آن است»[8].

5. در پایان قسمتی از متن نامه امام خمینی (ره)  به گورباچف را که در آن علما و دانشمندان را دعوت به مطالعه آثار بزرگان اسلام از جمله ابن عربی کرده است نقل می کنیم:

«از اساتيد بزرگ بخواهيد تا به حكمت متعاليه صدرالمتألهين ـ رضوان‌الله تعالي عليه و حشره‌الله مع‌النبيين و‌الصالحين ـ مراجعه نمايند، تا معلوم گردد كه: حقيقت علم همانا وجودي است مجرد از ماده؛ و هرگونه انديشه از ماده منزه است و به احكام ماده محكوم نخواهد شد.

ديگر شما را خسته نمي‌كنم و از كتب عرفا و بخصوص محي‌الدين ابن‌عربي‌ نام نمي‌برم؛ كه اگر خواستيد از مباحث اين بزرگمرد مطلع گرديد، تني چند از خبرگان تيزهوش خود را كه در اين‌گونه مسائل قوياً دست دارند، راهي قم گردانيد، تا پس از چند سالي با توكل به خدا از عمق لطيف باريكتر از موي منازل معرفت آگاه گردند، كه بدون اين سفر آگاهي از آن امكان ندارد»[9].

البته تمام اینها بدان معنا نیست که این بزرگواران نسبت به هیچ بخشی از کتب ابن عربی، هیچ گونه نقد و انتقادی ندارند، بلکه مانند دیگر موضوعات علمی و دینی، ممکن است برخی اندیشه های ابن عربی نیز مورد پذیرش افرادی قرار نگیرد که شخصیت کلی او را مورد قبول قرار داده اند.

برای مطالعه بیشتر به نمایه «ابن عربی» در سایت «اسلام پدیا» مراجعه کنید.

افصح العارفین و املح المتکلمین الشیخ مصلح الدین الشیرازی قدس سره

- سعدی آن بلبل شیراز چمن            در گلستان سخن دستان زن

-همان مسافر اقطار کن فکان سعدی     که گشته خاک وجودش بآب عشق عجین

همه نسیم گلستان او شمیم شهود      همه شقایق بستان او چراغ یقین

حکایتش همه نازک روایتش همه راست     تکلمش همه دلکش عبارتش رنگین

در فضل و کمال و ذوق و حال بی نظیر و همال بود و در شیوه سخن رانی گوی ملاحت از فصحای شیرین مقال ربوده تا آنکه دیوان او را نمکدان شعرا گفته اند و در تذکره دولتشاه مذکور است که عمر شریفش صد سال بوده و سی سال را بتحصیل علوم صرف نموده و سی سال بسیاحت اشتغال نموده و سی سال دیگر بر سجاده طاعت نشسته و در ملاقات بر روی نا اهلان بسته . ظهور شیخ در روزگار اتابک سعدبن زنگی والی فارس بوده و گویند که پدر شیخ ملازم او بود و تخلص شیخ به سعدی از آن جهت است و در ابتداء حال در مدرسه نظامیه بغداد در حلقه درس ابوالفرج بن جوزی به تحصیل مشغول نموده و بعد از آن به علم باطن و سلوک توجه فرموده و در آن اثنا چهارده حج گذارده و بیشتر را پیاده بجای آورده و در اطراف روم و هند اقامت مراسم غزا و مجاهدت بجا آورده و به اکثر بقاع ربع مسکون رسیده و گرم و سرد روزگار چشیده و با بسیاری از مردم طریق معاشرت ورزیده و درین باب میفرماید:

(شعر)

در اقصای عالم بگشتم بسی        بسر بردم ایام با هر کسی

تمتع ز هر گوشه ای یافتم        ز هر خرمنی خوشه ای یافتم

و در بعضی از رسایل شاه قاسم انوار (نوّر الله مرقده) مذکور است که در وقتیکه سلطان الاصفیاء شیخ صفی الدین اردبیلی قدس الله سره بشیراز رفته شیخ سعدی بخدمت او رسید و به اشارت او در سلک اهل سلوک درآمد و در کتاب نفخات مسطور است که جناب شیخ از افاضل صوفیه بود و از مجاوران شریف شیخ عبدالله السعدی قدس الله تعالی روحه از علوم بهره تمام داشته و از آداب نصیب کامل و سفر بسیار کرده است و اقالیم را گشته و بارها به سفر حج پیاده رفته و به بتخانه سومنات درآمده و بت بزرگتر ایشان را شکسته و از مشایخ کبار بسیاری را دریافته و به صحبت شیخ شهاب الدین رسیده و با وی در یک کشتی سفر کرده چنانکه در کتاب بوستان بآن اشارت نموده و گفته:

(شعر)

مقالات مردان ز مردی شنو               نه از سعدی از سهروردی شنو

مرا پیر دانای مرشد شهاب               دو اندرز فرمود بر روی آب

یکی آنکه بر خویش خوشبین مباش     دگر آنکه برغیر بدبین مباش

و گفته اند که وی در بیت المقدس و بلاد شام مدتی سقائی میکرد و آب به مردم می داد تا به خضر (ع) رسید و ویرا از زلال انعام و افضال خود سیراب گردانید. وقتی وی را با اکابر سادات و اشراف فی الجمله گفتگویی واقع شد آن شریف حضرت رسالت (ص) بخواب دید که وی را عتاب کرد و چون بیدار شد پیش شیخ آمد عذرخواهی نمودو استرضای وی کرد، و یکی از مشایخ منکر وی بود شبی در واقه دید که درهای آسمان گشوده شد و ملاوکه با طبقهای نور نازل شدند پرسید که این چیست گفتند برای سعدی شیرازی است که بیتی گفته که قبول حضرت حق سبحانه و تعالی افتاده و آن بیت اینست :

(شعر)

برگ درختان سبز در نظر هوشیار            هر ورقی دفتری است معرفت کردگار

آن عزیز چون از واقعه درآمد در شب به در زاویه شیخ سعدی رفت که وی را بشارت دهد دید که چراغی افروخته و با خود زمزمه میکند چون گوش کشید شنید که همین بیت را میخواند. وی در شب جمعه ماه شوال سنه احدی و تسعین و ستماة (ششصد و نود و یک )از دنیا رفت رحمة الله علیه.

و از جمله اشعار شیخ بزرگوار که دلالت بر صحت عقیده او دارد این دو بیت است که مولف در یکی از دیوانهای کهنه او دیده:

(شعر)

غیر از علی که لایق پیغمبری بود         گر خواجه رسل نبدی ختم انبیا

فردا که هر کسی به شفیعی زند دست     دست منست و دامن معصوم مرتضی

و در بعضی اشعار خود میفرماید:

سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی     عشق محمد بس است و آل محمد

و نیز از اشعار محبت اشعار اوست:

(شعر)

سعدیا شرمی بدار آخر چه میترسی بگو    نیست بعد از مصطفی مولای ما الا علی(ع)

مجالس المومنین قاضی نورالله شوشتری/ ص119-115

سوال: امام زمان (عج) غایب است یعنی چه؟

پاسخ : ما مثل بچه ای هستیم که پدرش دست او را گرفته است تا به جایی ببرد و در طول مسیر از بازاری عبور می کنند بچه جلب ویترین مغازه ها می شود و دست پدر را رها می کند و در بازار گم می شود و وقتی متوجه می شود که دیگر پدر را نمی بیند گمان می کند پدرش گم شده است . در حالی که در واقع خودش گم شده است. انبیاء و اولیاء پدران خلقند و دست خلائق را می گیرند تا آنها را به سلامت از بازار دنیا عبور دهند غالب خلائق جلب متاعهای دنیا شده اند . و دست پدر را رها کرده و در بازار دنیا گم شده اند. امام زمان (عج) گم و غایب نشده است ما گم و محجوب گشته ایم.

برگرفته از کتاب « امام زمان (عج) در کلام اولیای ربانی/مهدی لک علی آبادی/ ص 30

عاشق  دلدار(14/5/81)

عاشق دلدار جز دلدار می خواهد؟ نخواهد     با خدِ معشوق او گلزار می خواهد؟ نخواهد

غیر راه وصل او یک لحظه می پوید؟ نپوید   راه وصل یار، از هر خار می خواهد؟ نخواهد

مدّعی را در کنار دوست می سازد؟ نسازد   با رقیبان دوست را همکار می خواهد؟ نخواهد

با غم هجر نگار خویش می سازد؟ نسازد    وعده دیدار را یک بار می خواهد؟ نخواهد

دل ز نام غیر او آرام می گیرد؟ نگیرد      سر که سودای تو دارد یار می خواهد؟ نخواهد

بسته موی تو جز ز آن طرّه می گوید؟نگوید   خود رها زان طرّه طرّار می خواهد؟ نخواهد

جز در محبوب کهف دیگری دارد؟ندارد       غیر خاک کوی او دستار می خواهد؟ نخواهد

هر گلی بی یاد یار خویش می بوید؟ نبوید     ساعت دیدن سری هوشیار می خواهد؟ نخواهد

                              غیر دربانی سگ های تو می نازد ؟ ننازد

                            "پورکاشف" از تو جز این کار میخواهد؟ نخواهد

دیوان اشعار قائمی/ص 44

برای شادی روح مطهر این عارف رنج کشیده و البته مظلوم وگمنام، صلوات

مرحوم حامد می فرمود:
« شیخ رجبعلی می گفت: 
یکی از اسباب توفیق من در سیر و سلوک این بود که روزی عملی مستحبی را انجام دادم و ثواب آن را به یکی از اموات هدیه کردم و در اثر آن، آن مؤمن در گذشته، برایم دعا کرد و خدا هم دعایش را اجابت نمود و با عنایت ویژه ای هدایتم کرد و راه را نشانم داد.»

خدا رحمت کند ایشان را. آن جناب از تبریز گرفته تا نجف و از نجف که به تبریز مراجعت کردند همراه اخویشان(علامه طباطبایی) بودند. این هر دو بزرگوار در تمام درس و بحث و در تمام شئون با هم بودند. حتی در آن ریاضتها که در محضر مبارک حاج سید علی قاضی داشتند, با هم بودند.تمام علوم و فنون را با هم خواندند و آن بزرگوار هم جامع علوم عقلی و نقلی بود. ریاضتهای نفسانی او بسیار عجیب بود. و من در مصاحبه های دیگر به عرض رساندم که مرحوم سید محمد حسن آقای الهی وقتی که به قم تشریف فرما شدند بنده از خرمن ایشان خوشه چینی میکردم. از وجود مبارک ایشان متبرک بودم.

جناب ملاصدرا در اسفار آن جايي كه بحث از اتحاد عاقل و معقول مي كند يك حاشيه  از آن دارد. مي فرمايد كه اين مطلب مشكل بود و از كهك  راهي قم شدم به زيارت حضرت معصومه(س) . آنگاه حقيقت امر به من الهام شد و روشن شدم.

در دروس وقت و قبله آورده ام كه امام سجاد(ع) فرمود كه:« واشتغل قلوبنا بذكرك عن كل ذكر»؛ يعني دل ما را از هر چه كه جز ياد توست پاك كن.

مي بينيد كه در اماكن مقدسه اشراقاتي مي شود؛ در كنار ترتب ها افاضاتي مي گردد. آقايي مي فرمود به زيارت يكي از اولياء الله رفته بودم . خودش هم اهل الله بود و اهل الله بودن همان دينداري است. دينداري سنگين ترين رياضات است. يك چله تنها  نشستن و رياضت كشيدن كاري نيست، بلكه دينداري مهم است. فرمود: رفتم ديدم كه قبرش تا بالا عمود نور است . هرچه بالا نگاه مي كنم نور است.

گر بديدي حس حيوان شاه را       پس بديدي گاو و خر الله را

اين حس غير آن حس ظاهري است. چيز ديگري مي خواهد، بصيرتي مي خواهد. ملاصدرا مي فرمايد اين مطالب با آشنا بودن به قيل و قال و اصطلاحات به دست نمي آيد . آن حقائق به اين حرفها درست نمي شود.

نمط چهارم دروس اشارت و تنبيهات/حضرت علامه/فصل17

و  صدوده اشاره/ص139

در سفر همدان كه همراه آقا (حضرت علامه) بوديم به تربت شيخ الرئيس ابوعلي سينا رفتيم . سپس به اتاق مخصوص مطالعه ايشان رفتيم. ايشان دست ما را گرفتند و فرمودند :  ما الآن از تربت جناب شيخ الرئيس بازگشتيم و اما من نمي گويم كه شيخ نه ، ايشان از جنبه علمي ، جايگاهشان مشخص است . نمي گويم جناب شيخ اشراق نه، جناب خواجه نه، شيخ بهايي و و.... نه، چه اينكه همه اين بزرگواران ذوالفنون در علم بودند اما شما بعد از مقام شريف عصمت ، روي دو نفر اهتمام داشته باشيد يكي جناب « شيخ اكبر محيي الدين عربي »  و ديگري جناب « صدرالمتالهين (ملاصدرا)» . 

استاد صمدي آملي - شرح منظومه حاجي سبزواري- جلسه 18

مرحوم ميرزا مهدى الهى قمشه اى حالات بسيار خوبى داشت ، با اينكه استاد دانشگاه بود ولى خيلى ساده زندگى مى كرد، در خصوص ترجمه و تفسير قرآن چنين گفته بود:
يكى از كتابفروشى هاى تهران از من خواست كه قرآن را ترجمه و تفسير كنم ، قرارى هم گذاشت كه در مقابل هر چند صفحه مقدارى پول بدهد. من هم قبول كردم و شروع به ترجمه كردم ، چون در هر صفحه بيش از آن مقدار كه در نظر آقاى كتابفروش بود ترجمه مى كردم و طبعا بايد هر هفته پول زيادى مى پرداخت بهانه در آورد، به او گفتم : آقا من اين را بهانه قرار داده ام تا چنين توفيقى نصيبم شود. شما هر مقدارى كه دوست داريد بپردازيد.
خلاصه با اين وضع ترجمه را به پايان رساندم و به بركت قرآن ، با پول ترجمه آن توانستم به حج مشرف شوم .

منبع: داستان های عآرفانه جلد ۲

كرامتي از متالّه سبزواري به زبان استاد علامه ذوالفنون شعراني براي شما حكايت كنم : - به صورت جمله معترضه ، يا مقدمه عرض مي شود كه تني چند از اساتيدم آيات عظام حاج ميرزا ابوالحسن شعراني، و حاج ميرزا ابوالحسن رفيعي، و حاج شيخ محمدتقي آملي از شاگردان حاج شيخ عبدالنبي نوري بودند؛ و آقايان شعراني و آملي هر دو برايم حكايت فرمودند كه تهران زمان ما بلد علم بود و علماي بزرگ و نامداري در آن وجود داشتند، مع ذالك حاج شيخ عبدالنبي نوري در معقول و منقول اعلم من في البلد بود -.

مقصود اين كه حضرت آقاي شعراني در مجلس درسي حكايت فرمود كه حاج شيخ عبدالنبي نوري در جلسه درسي براي ما نقل كرده است كه گفت: من در ايام طلبگي از نور مازندران براي تحصيل به تهران آمدم، و در مدرسه سپهسالار قديم حجره اي گرفتم و به درس و بحث اشتغال داشتم ، قضا را رساله اي در كيمياگري به دستم آمد، و من شبها پس ازبه خواب رفتن طلّاب مدرسه پوشيده و پنهان از آنان، در پشت بام مدرسه مطابق دستور آن رساله عمل مي كردم، لذا هيچكس از كار من آگاه نبود؛ همينسان بدان كار در شبها اشتغال داشتم تا فصل بهار فرا رسيد و تني چند از طايفه ما از نور براي تشرف به ارض اقدس رضوي به تهران وارد شدند و در مدرسه سپهسالار قديم به ديدار من آمدند و گفتند آقا شيخ عبدالنبي ( اسم نخستين آن جناب به تسميه پدر و مادرش " نبيّ " بود، تا اين كه طلبه شد و درس خواند و به عقل آمد، نامش را تغيير داد و نبي را عبدالنبي كرد) ما مي خواهيم به زيارت تربت امام هشتم تشرّف حاصل كنيم ، اگر مايليد مهمان ما بوده باشيد و ما در اين سفر با شما باشيم؛ ما هم از ايشان تقدير كرده ايم و دعوتشان را اجابت نموده ايم . و آن اوان زمان شهرت و بحبوحه اوج آوازه متالّه سبزواري و حوزه درس او در سبزوار بود، و سبزوار آن زمان نيز روز منزل و شب منزل كاروانيان بود كه در آنجا بارگيري مي كردند و اتراق مي نمودند؛ پس از آن كه كاروان ما در آنجا بارگيري كردند، به همراهان گفتم من به شهر مي روم و تا بعداز ساعتي بر مي گردم؛ پرسيدند در شهر چه كار داريد و براي چه مي رويد؟ گفتم عالمي بزرگوار در سبزوار تشريف دارد به زيارت ايشان مي روم ، گفتند سفر ما سفر زيارت است چه بسيار خوب كه ما هم به حضور اين عالم روحاني تشرّف حاصل كنيم، چند نفر برخاستند و با من به راه افتادند تا به حضور جناب حاجي تشرّف يافتيم، و پس از برهه اي رخصت طلبيديم و برخاستيم؛ حاجي به من اشاره كرد و گفت آقا شما باشيد كه من يك دو جمله حرفي با شما دارم، سپس رو به من كرد و فرمود آقا مشغول درس و بحث و تحصيلت باش، آن كار شبانه ات را رها كن و از آن دست بردار كه به جائي نمي رسي و نتيجه اي جز اتلاف وقت ندارد.

هزارو يك كلمه/ج3/ ص173/كلمه329

در سفر همدان كه همراه آقا (حضرت علامه) بوديم به تربت شيخ الرئيس ابوعلي سينا رفتيم . سپس به اتاق مخصوص مطالعه ايشان رفتيم. ايشان دست ما را گرفتند و فرمودند :  ما الآن از تربت جناب شيخ الرئيس بازگشتيم و اما من نمي گويم كه شيخ نه ، ايشان از جنبه علمي ، جايگاهشان مشخص است . نمي گويم جناب شيخ اشراق نه، جناب خواجه نه، شيخ بهايي و و..... نه، چه اينكه همه اين بزرگواران ذوالفنون در علم بودند اما شما بعد از مقام شريف عصمت ، روي دو نفر اهتمام داشته باشيد يكي جناب « شيخ اكبر محيي الدين عربي »  و ديگري جناب « صدرالمتالهين (ملاصدرا)» .. 

استادم الهی قمشه ای که در اشعارش به الهی تخلص می کرد، در تحت مراقبت پدری عالم و بیدار به نام ملاابوالحسن تربیت شد.
ایشان اصلا از سادات بحرین و از بیت علم و عرفان و زهد و تقوی بود، نیاکانش در زمان نادر شاه از بحرین به قمشه (شهرضای کنونی) آمدند و در آنجا مقیم شدند، لذا به الهی قمشه ای شهرت داشت.
بارها به این بنده می فرمود که من اصلا از سادات بحرینم ولی چون در کسوت متعارف فعلی که اختصاص به شیخ دارد شناخته شدم، از تبدیل عمامه سفید به سیاه خودداری می کنم.

امام خمینی (ره)

آیت الله خامنه ای

...این چشمه جوشان و فیاض دانش و عرفان و تقوای اسلامی، در راه تعلیم و تربیت شاگردانی که هر یک در عالم اسلام دانشمندی برجسته اند، توفیقی کم مانند داشته است... »

آیت الله حسن زاده آملی

استاد مطهری ( ره)

آیت الله جوادی آملی

« ..اگر استاد علامه طباطبایی را فارابی عصر بنامیم سخنی به گزاف نگفته ایم ... شهید مطهری ( با آن همه علم و فضیلت ) در مقابل علامه، به سان قطره ای بود در برابر دریا! »

بسم اـ الرّحمن الرّحيم

الحمدـ ربّ العالمين وصلّى اـعلى خير خلقه محمّد وآله الطّاهرين

و بعد, بر طالبان نجات و سعادت ابدى مخفى نماناد كه اهل نجات دو طايفه مى باشند:

يك طايفه اصحاب يمين و طايفه ديگر مقرّبين اند و اگر طالب سعادت, عمل به وظيفه اصحاب يمين, كه ترك معصيت باشد, نمود از آنها خواهد شد.

مقرّبين, علاوه بر آنها وظيفه ديگر دارند كه غرض بيان آنها نيست.1

اوّلاً, بايد فهميد كه اگر شخص انسانى فهميد حقارت و پستى خود را, هم بعد از آن فهميد عظمت و قدرت حضرت ملك الملوك را, البته خواهد فهميد كه قدم جرأت برداشتن و اقدام به معصيت نمودن در حضور چنين سلطان عظيم الشأن, در نهايت قبح و شناعت و بدبختى مى باشد; چرا غافل است از قدرت قادرى كه اگر اراده نمايد فناى همه موجودات را به محض اراده آن سلطان عظيم الشأن, همگى بر باد فنا رفته, ملحق به معدومات خواهد شد.

اين كه مى بينى معصيت در نظرت سهل شده, به جهت امورى چند است كه بعضى از آنها را ذكر مى كنيم:

اوّلاً, فكر خود را تماماً متوجّه به دنيا دنّى كرده اى. از اين جهت بالمرّه از نفع و ضرر اخروى غافل شده اى. نمى دانى چه بسيار بسيار منافع و سعادت ابديّه از تو فوت شد و چقدر ضررهاى بزرگ بسيار به خود, زده اى.

ثانياً, عجز و حاجت و فقر خودت را ملتفت نيستى كه ذرّه ذرّه بدنت به حفظ كاركنان او, كه ملائكه باشند, بر پاست.

ثالثاً, نمى دانى كه در هر آنى از آنات, درهر جزء از اجزاء بدنت, نعَم غير متناهيه, مرحمت از او شده و مى شود كه به بيان و بنان, ممكن نيست حصر آنها.2

با اين حال, چگونه نعمت او را در معصيت او صرف مى كنى؟

رابعاً, چگونه غافلى از عقوبات سخت او, مگر نمى دانى كه ما بين مرگ و قيامت هزار غصّه هست و آسان ترين آنها تلخى جان كندن است. چرا از شدايد قيامت, غافلى؟ امان از روزى كه از دهشت و وحشت او, مقرّبين در خوف و اضطراب مى باشند. چرا نباشند؟ از روزى كه زمينش و هوايش آتش و جهنم به اطراف خلايق محيط و ملايك غلاظ و شداد در بگير و ببند. نيكان دروحشت واضطراب و بدان در شكنجه و عذاب, آفتاب در بالاى سر و زمين گرم تر از كوره آهنگر. خطر حساب از يك طرف و دهشت صراط از يك طرف و حال, كار هنوز به جهنّم نرسيده, از آتش و سلاسل و اغلال او بگويم يا از مار و عقربهايش بيان نمايم.3

خلاصه, اينها, مختصر نويسى است و اين فقراتى كه گفته شد, از هزار يك بيان نشد.

تمام سفارشات اين بينوا, به تو اهتمام در ترك معصيت است. 4

اگر اين خدمت را انجام دادى, آخر الأمر تو را به جاهاى بلند خواهد رسانيد.

البتّه البته در اجتناب از معصيت كوتاهى مكن و اگر خداى نكرده معصيت كردى زود توبه نما و دو ركعت نماز به جا آور و بعد از نماز هفتاد مرتبه استغفار كن و سر به سجده بگذار و در سجده از حضرت پروردگار عفو بخواه و اميدوارم عفو بفرمايد5.

* معاصى كبيره در بعضى رساله عمليه, ثبت شده ياد بگير و ترك نما. و زينهار پيرامون غيبت و دروغ و اذيت مگرد6.

* اقلاّ يك ساعت به صبح مانده بيدار شو و سجده به جا بياور.

و آنچه در منهاج النجاة7 مرحوم ملا محسن فيض, رضوان اللّه جلّ جلاله عليه, مذكور است كافى و شافى است از براى عمل شب و روز تو, به همان نحو عمل نما.

* وسعى كن كه عمل و ذكرت به محض زبان نباشد و با حضور قلب باشد كه عمل بى حضور, اصلاح قلب نمى كند, اگر چه ثواب كمى دارد8.

* البتّه البتّه از غذاى حرام فراركن. مخور مگر حلال.

* غذا را كم بخور, يعنى زياده برحاجت بُنيه مخور. نه چندان بخور كه ضعفت بياورد و به سبب ضعف از عبادت مانع شود.

هر قدر بتوانى روزه بگير به شرطى كه شب جاى روز را پر نكنى.

الحاصل, غذا به قدر حاجت بدن ممدوح و زياد, و كم هر دو مذموم9.

* و شروع كن به نماز با قلب پاك از حقد و حسد وغَلّ و غش مسلمانان, و لباس و فرش و مكان نمازت بايد مباح باشد.

اگر چه مكان,غير محل جَبْهه [پيشانى] نجس بودنش به نجاست غير متعدّيه, نماز را باطل نمى كند, ولى نبودنش بهتر است.

و بايست, به نماز ايستادن بنده در حضور مولاى جليل, با گردن كج و قلب خاضع و خاشع10.

* بعد از فريضه صبح, هفتاد مرتبه استغفار و صد مرتبه كلمه توحيد ودعاى مصباح مشهور بخوان11 و تسبيح سيّده نساء12 را بعد از فريضه ترك مكن.

* هر روز, هر قدر بتوانى, لااقل يك جزء قرآن با احترام و وضوع و خضوع و خشوع بخوان و در بين خواندن, حرف مزن, بگو به قدر ضرورت.13

* و در وقت خواب, شهادت را بخوان و آية الكرسى و يك مرتبه فاتحه و چهار مرتبه سوره توحيد و پانزده مرتبه سوره قدر و آيه (شهداللّه) را بخوان و استغفار هم مناسب است.

و اگر بعضى از اوقات بتوانى سوره مباركه توحيد را صد مرتبه بخوانى بسيار خوب است.

و از يادمرگ غافل مشو.

و دست بر گونه راست گذاشته به طرف راست, با ياد خدا بخواب.

و از وصيت كردن غافل مشو14.

* و ذكر مبارك (لا اله إلاّ انت سبحانك إنّى كنتُ من الظلمين) را هر قدر بخوانى و در هروقت, بسيار خوب است.15

* . اولاً, در شب و شب جمعه در هر يك, صد مرتبه سوره مباركه قدر را بخوان و دعاى كميل16 را درهر شب جمعه ترك مكن و مناجات خمسة عشر17 را. حال تو با هر كدام از آنها مناسب باشد, لاسيما مناجات مساكين و تائبين و مفتقرين و مريدين و متوسلين و معتصمين را بسيار بخوان و دعاى صحيفه كامله هر كدام در مقام مناسب, بسيار خوب است.

* و در وقت عصر, هفتاد مرتبه استغفار و يك (سبحانه اللّه العظيم سبحان اللّه18 وبحمده) 19بخوان و استغفارات خاصّه را هم بخوان و سجده طويله 20را فراموش مكن و قنوت طول دادن بسيار خوب است وهمه اينها با ترك معاصى, خوب است.

والسّلام على من اتّبع الهدى

امتحان است

یکی از افرادیکه با جنابش محشور و متصل بود و مشکل عیال داشت که به بعضی امراض مبتلا بود خدمت استاد عرض کرد:
 پیش عده ای از اولیاء الهی رفتم و هر کدام دستوری دادند و انجام دادم اما نتیجه ای نگرفتم. آیا این مرتاض خانواده، اثر گناهانم هست که او خوب نمی شود؟
فرمودند:
این مسئله برای شما امتحان است، اگر صبر کنید خداوند در عوض عطای بزرگی به شما خواهد داد.
 

نفس زکیه و نماز مقبول

روزی از محضر آیت الله کشمیری سؤال شد :
آقای کوهستانی را چگونه یافتید؟

فرمود:
او صاحب نفس زکیه بود.
با ایشان ملاقات کردم و یک نماز نیز به ایشان اقتداء کردم، خیلی برای من جالب توجه بود و لذت بردم و از نمازهایی بود که مطمئن هستم مورد قبول واقع شده است.

بقيه در ادامه مطلب

والدین

والد ایشان ، حجة الاسلام سید محمد علی کشمیری بود که در کربلا به دنیا آمد و پس از مراحل تحصیل، داماد آیت الله سید محمد کاظم یزدی شد و به زهد و تعبد و روحانیت، معروف و مشهور بودند.

استاد می فرمودند:
پدرم فاضل بود اما در حد اجتهاد نبود.
 به من علاقه وافری داشت، لکن به خاطر زهد زیاد و جو تند و سخت حوزه علمیه نجف آن روز نسبت به عرفا و علمای اخلاق ( که نسبت صوفی گری به آنها می دادند ) به من که دوستدار این علما بودم و دنبال آنها می رفتم، سختگیری می کرد و  مرا از رفتن نزد مرحوم قاضی ( که منسوب به تصوف می دانستند ) منع می کردند .

پدرم دعای کمیل و احتجاب و یستشیر را خود می خواند، و مرا به خواندن آن سفارش می کرد و می گفت:
 پدر من آقا سید حسن مرا وصیت به خواندن دعای یستشیر کرده است.

استاد می فرمودند:
شبی در خواب دیدم تسبیح به دست من است و پاره شد. تعبیر آن را پرسیدم، گفتند:
بزرگ قوم شما از دنیا می رود و بین اقوام فاصله می افتد، همینطور هم شد، پدرم در سن 56 سالگی در نجف اشرف از دنیا رفت و میان اقوام فاصله افتاد.

بقيه عكسها در ادامه مطلب ..

زندگى او

استاد عارفان قرن معاصر, ملاّ حسينقلى فرزند رمضان شوندى در جزينى همدانى, به سال 1239 پا به عالم خاكى نهاد.

پدراو, در آغاز چوپان بود, سپس پينه دوزى را پيشه كرد. فرهيخته عالمان و طالب علمان بود. دو پسر داشت هر دو را به حوزه علميّه فرستاد.

حسينعلى, در كوچكى به همراه پدر چند گاهى شبانى كرد, سپس با پافشارى پدر, براى فراگيرى دانش دين, به تهران هجرت كرد. مقدمات را با نشاط و تلاشى چشم گير, بياموخت. درسهاى سطح را نزد برخى علماى تهران, خواند و در زمانى نه چندان دراز, شايستگى حضور در درس شيخ العراقين را يافت.

در كنار درس فقه, نزد برخى حكيمان تهران, معقول آموخت و در اين دانش پيشرفتى ويژه كرد. آوازه حكيم بزرگوار, حاج ملا هادى سبزوارى, او را به سبزوار كشاند و گمشده خويش را در آن ديار يافت. در محضر حاجّ ملاّ هادى, درس عملى و نظرى فرا گرفت. از حكمت, عرفان و سيرت پاك ووارستگى او, بهره ها برد.

براى ديدار خويشان به زادگاه خويش بازگشت. اشتياق و عطش او به كسب علم و كمال, قرار از او ربوده بود. پس از اندكى درنگ در زادگاه, مقدّمات سفر به عتبات را فراهم كرد و به آستانه مولاى موحّدان, امير مؤمنان(ع) نياز برد.به درس شيخ انصارى, اعلى اللّه مقامه, راه يافت و ساليانى دراز از محضر او بهره گرفت.

شركت استاد اعظم شيخ مرتضى انصارى, در درس اخلاق هفتگى عارف كم نظير, سيد على شوشترى, كنجكاوى او را برانگيخت و او را به محضر آقا سيد على كشاند در آن محفل روحانى, شيخ اعظم را چونان شاگردى در محضر آقا سيّد يافت. مواعظ نورانى و گهر كلمات آقا سيّد على, دل او را ربود.

در پايان درس, استاد به او گفت از اين پس در اين درس شركت كن.

گويا سيد در سيماى او بركاتى براى مكتب اهل بيت(ع) ديد. لياقتها و استعدادهاى ويژه اى در او يافت, او را نواخت, به خود نزديك كرد و به تربيت نفس و رشد روح بلند او پرداخت.

گويند: طبيبى متخصّص, كه از مريدان سيّد بود, وارد نجف اشرف شد. به محضر سيّد, شرفياب شد...

بقيه در ادامه مطلب ..

علامه شعراني بزرگ مردي  بود كه در بسياري از علوم عقلي و نقلي سرآمد عالمان روزگار خود و پس از خود بود. من با اسم علامه براي اولين بار در آثار آيت الله حسن زاده آملي آشنا شدم. آقاي حسن زاده آملي همواره از ايشان با عبارت «علامه ذوالفنون» ياد كرده‌اند. چرا كه به جرات مي‌توان گفت علامه شعراني در بسياري از علوم بطور كامل تسلط داشت. وقتي عالم ذوالفنوني چون آيت الله حسن زاده آملي(كه شناخت جايگاه علمي ايشان هم يقينا سالهاي سال زمان مي‌برد) اينچنين از استاد خود ياد مي‌كنند، ديگر ما چه حرفي براي گفتن داريم؟

حتما اطلاع داريد كه حضرت آيت الله حسن زاده آملي با بيش از 190 اثر علمي باارزش در زمينه‌هاي مختلف از جمله فلسفه، عرفان، كلام، تفسير، رياضيات، هيئت، نجوم، طب، ادبيات، علوم غريبه و ... جزو دانشمندان طراز اول مملكت ما به شمار مي‌آيند، اما به دليل تواضع و خلوص و ملكات الهي كه البته ما از آن بي‌بهره‌ايم، بسيار ناشناخته و گمنام مانده‌اند. درباره عظمت روحي ايشان همين بس كه خودشان مي‌فرمايند:«كسي چون من شايسته نيست در شمار بزرگان علم و عمل ياد شود و در زمره بزرگان ارباب لوح و قلم به حساب آيد»

و در جايي ديگر فرموده‌اند:«من فقط به اين جهت شرح زندگي و بخصوص نام تاليفات و كتب خود را ذكر مي‌كنم تا همگان بدانند كه روحانيت همواره با فداكاري و تلاشي عظيم، سنگر فرهنگ و علوم اسلام را كه ضامن اعتلا و حيات آن بوده است، حفظ كرده و در اين راه متحمل سختيها و مجاهدتهاي طاقت‌فرسايي گشته است و نيز پاسخي باشد به ياوه‌سراياني كه ناجوانمردانه هرگونه اتهامي را به روحانيت و علماي اسلام روا مي‌دارند»

و اين عبارات زيبا و پرمعنا:«علامه فاضل توني فرمود سالي در مشهد مقدس كه مشغول تحصيل بودم در ماه مبارك آن سال، فقط سه تا سحر با نان و ماست بسر بردم و بقيه را بر اثر تنگدستي با نان و پياز. ولي صفاي باطن و لذت روحي و معنوي را در همان سال يافته‌ام. راقم گويد كه مرحوم استاد فاضل توني در دوران تحصيلي در امر معاش سختي بسيار كشيده و چشيده است و دو صد چندان اين شاگرد بي‌نوايش!»

بگذريم. درباره علامه حسن زاده آملي بيش از اين نمي‌توانم حرف بزنم و بنويسم. چرا كه حقيقتا از خودم خجالت مي‌كشم... اين قسمتي از بيانات آيت الله حسن زاده آملي كه در آن به خصوصيات علمي بي‌شمار استاد خود «علامه شعراني» اشاره كرده‌اند:

«آقاي شعراني ذوالفنون بودند. بنده همه اساتيدم را به تبحر در فنون مثل ايشان نديدم. مثل اين بزرگوار در تمام فنون نديدم. آن جناب در همه علوم كتاب‌هاي دوره شفاي شيخ رئيس، ماهر و متبحر بود و علم عروض هم مي‌دانست. يكي از كتابهاي دوره شفا، علم موسيقي است. دانستن موسيقي كه گناه نيست. حتي مرحوم شيخ بهايي در كشكول نقل مي‌كند از مرحوم علامه كه يك وقت براي معالجه بيماري، موسيقي به كار مي‌رفته. مرحوم آقاي شعراني موسيقي هم مي‌دانست(پاورقي1) فرانسه را به اندازه عربي مي‌دانست و مسلط بود. آن لحن شيرينش هيچگاه از خاطرم نمي‌رود. گاهگاهي از ايشان عبارتي مي‌پرسيدم كه آقا اين عبارت را چطور بايد معنا كرد؟ ايشان ديكسيونر را مي‌گرفت –دندان نداشت و چند تا از دندان‌هايش ريخته بود- اين الفاظ فرانسه را با آن دندان‌هاي ريخته‌اش خيلي شيرين و جالب مي‌خواند. گاهگاهي هم مختصر تبسمي مي‌كرد. تركي خوب مي‌دانست و تلفظ مي‌كرد. انگليسي‌اش خوب بود اما نه مثل فرانسه‌اش. فرانسه‌اش خيلي قوي بود.

عبري را مي‌دانست. كتابهاي عبري را هم داشت. خودش به من گفت كه من عبري را پيش يك ملاي يهودي خوانده‌ام. در علوم ديني و فقه و اصول و روايت و تفسير، آثار قلمي ايشان يكي از ديگري غني‌تر يكي از ديگري مهمتر، يكي از ديگري پخته‌تر است.

جناب علامه شعراني در ادبيات قلم توانايي داشت. فارسي را خيلي سنگين و قوي و فصيح مي‌نوشت. در رياضيات عاليه، در نجوم، من بارها اين مطلب را به عرض رسانده‌ام در ميان علماي روحاني ما در عصر خودم، بنده كسي را به تبحر در رياضيات از ايشان بهتر و برتر نديدم.

هيچوقت حوزه‌ها از رياضيات خالي نبوده و نخواهد شد. شما وقف‌نامه مدرسه سپهسالار قديم را ملاحظه بفرمائيد. در آن وقف نامه براي مدرس آن مدرسه، يكي از شرايطي كه آورده اين است كه مدرس اين مدرسه بايد كسي باشد كه بتواند قواعد علامه حلي را تدريس كند. چرا اين شرط را آورده‌اند؟ قواعد علامه حلي چه خصوصياتي دارد كه مدرس آنجا بايد چنين كسي باشد كه از عهده تدريس اين كتاب برآيد؟ براي اينكه مرحوم علامه حلي مسائلي عنوان كرده است كه بايد با قواعد رياضيات عاليه، جبر و مقابله و معادلات رياضي حل بشود. به تعبير استاد جناب آقاي شعراني، علامه حلي ما در تمام موضوعات اسلامي در فقه و اصول، ادبيات، رياضيات، نجوم، طب، فلسفه در همه چيز سرآمد بود.

يکي از خاطرات خوشي که از محضر شريف ايشان دارم اين است که يک روز زمستان که برف خيلي سنگيني آمده بود من از حجره بيرون آمدم، برف را نگاه کردم و مردد بودم که به درس بروم يا نه. اگر نميرفتم، دليل بر تنبلي من و عدم عشق و شوق من بود، به هر حال تصميم گرفتم بروم. رفتم تا در خانه ايشان در سه راه سيروس( چهار راه سيروس فعلي) خواستم در بزنم، با آن برف سنگين که آمده بود، خجالت کشيدم. مدتي ايستادم که کسي بيرون بيايد، اما کسي نيامد. ديدم وقت درس هم دارد مي‌گذرد. در هر صورت در زدم. آقازاده‌هايشان در را باز کردند وارد شدم و رفتم. ديدم ايشان مشغول نوشتن هستند. با انفعال وارد شدم سلام کردم و به محض نشستن عذرخواهي کردم. گفتم آقا در اين برف مزاحم شدم، مي‌خواستم نيايم. گفتند چرا؟ گفتم در اين برف نمي‌خواستم مزاحم بشوم. گفتند مگر شما که از مدرسه مروي تا اينجا مي‌آمديد، گداها در راه ننشسته بودند و گدايي نمي‌کردند؟ گفتم چرا بودند. ايشان گفتند خوب آنها که تعطيل نکردند، ما چرا تعطيل کنيم؟!»

پاورقي1: اين مصاحبه را از نشريه دانشجويي «جرس» كه در سال 76 و در دانشگاه صنعتي شريف منتشر مي‌شد، انتخاب كرده‌ام. عين اين مصاحبه در كتابهاي ديگري هم به چاپ رسيده است. از جمله در كتاب «گفت‌و‌گو با علامه حسن زاده آملي» كه توسط آقاي محمد بديعي جمع‌آوري شده است، اما نمي‌دانم چرا بخش‌هاي مربوط به موسيقي در اين كتاب حذف شده است؟!

« توسل و محبت خالصانه و هر چه بیشتر به اهل بیت (ع ) »

بقیه در ادامه مطلب

مدافع شیعه علامه شیخ آقابزرگ تهرانی

بقیه در ادامه مطلب

بقيه در ادمه مطلب

تولد و والدين

جناب حاج سید هاشم موسوی حداد در سال 1318 ق. در کربلا چشم به جهان گشود.
پدرش سید قاسم و مادرش زنی از قبیله جنابی های کربلا به نام هدیه می باشد.
جدش سید حسن از شیعیان هند بوده و به کربلا مهاجرت کرده است. در آنجا به سقایی مشغول و به حیا و پاکدامنی زبانزد بوده است.
از حکایتهای عبرت آموزجد ایشان آنکه:
اعراب غیرتمند اطراف کربلا بعضی اوقات زنان خود را به همراه آقا سید حسن به کربلا می فرستادند تا لوازم مورد نیاز را تهیه کنند.
در تمام راه تا شهر کربلا حتی یک بار هم بی اختیار نگاه سید حسن به آنها نمی افتاد و این نشان از شدت احتیاط و توجه وی داشت. ایشان در کربلا خانه ایی را سقایی می کرد به قدری در هنگام آب رسانی خویشتن دار بود که از وقت داخل شدن به منزل تا خارج شدن سرش را به طرف دیوار بر میگرداند تا زنی را نبیند خواه در آن منزل کسی باشد یا نباشد.

بقیه در ادامه مطالب